Tłumaczone z języka angielskiego znaczy „Zarządzanie Łańcuchem Krytycznym Projektu” a w oryginalnej pisowni brzmi „Critical Chain Project Management” czyli w skrócie CCPM.
Aby wyjaśnić powyższe pojecia należy powiedzieć, że jest to zdroworozsądkowe podejście pozwalające przeprowadzić lepszą realizację prowadzonych projektów. Metoda ta została opisana poraz pierwszy przez znanego Dr E. Goldratta w roku 1997 w książce pod tytułem “Critical Chain czyli “Łańcuch krytyczny”. Metoda ta znana jest jako jedna z podstawowych i kluczowych narzędzi TOC czyli Teorii Ograniczeń (Theory of Constraints). Zastosowanie CCPM pozwala przezwyciężyć największe mankamenty tradycyjnych narzędzi zarządzania projektami (PERT i CPM).
Do najważniejszych zalet CCPM należą:
- Ograniczenie wielozadaniowości zasobów
- Wykorzystanie tzw. Efektu Sztafety (Systematyczne wykorzystywanie czasu zaoszczędzonego na poszczególnych zadaniach)
- Ograniczenie praktyki przeszacowywania poszczególnych czasów zadań (Przejście od czasów pesymistyczny do optymistycznych)
- Eliminacja tzw. Syndromu Studenta (Powszechna praktyka rozpoczynania zadań na ostatnią chwilę)
- Uwzględnienie Prawa Murphy’ego (Jeżeli coś ma pójść źle to na pewno tak się stanie) poprzez zastosowanie bufforów
- Sprawniejsze monitorowanie realizacji projektów (Poprzez monitorowanie wykorzystania buforów czasowych i kasowych)
- Eliminacja konfliktów w alokacji zasobów
- Przeciwdziałanie Prawu Parkinsona (Ilość pracy zwiększa się aby wypełnić zaplanowany czas)
Jest to jedyne narzędzie uwzględniające czynnik nieprzewidywalności związany z prowadzeniem projektów. Dzięki niemu prowadzone projekty realizowane są szybciej i sprawniej co znaczie przyczynia się do optymalizacji efektywności zarządzania projektem. Zaoszczędzamy dzięki niemu czas i pieniądze a to bardzo ważne przy sprawnym działaniu.